U leest...

geen categorie

Elk nadeel heeft zo zijn voordeel!

Vanmorgen met de schrik om het hart wakker geworden bij de digitale versie van het Noordhollands Dagblad.

“Gerommel in het reservaat” kopte de krant en ik dacht dat er eindelijk een journalist bij de krant was die de werkelijkheid onder ogen durfde te komen, maar die hoop vervloog bij de woorden die geciteerd werden van de voorzitter van de Stichting Geldzorg Ooosterdel; “We zijn geschrokken van wat er allemaal op de eilanden gebeurt”. 

Een compleet belachelijke uitspraak uit de mond van voorzitter Arkesteijn en eigenlijk één om van te huilen. Hoelang zal het zijn geleden dat hij in het Oosterdelgebied is geweest? Of heeft hij soms recent een bril aangemeten gekregen? Je moet toch al flink stront in je ogen hebben als je de verloedering van het Oosterdelgebied de afgelopen tien jaar niet hebt gezien. Een verloedering die nog eens extra toenam sinds hij aantrad als voorzitter. Het duurde twaalf, dertien jaar voor ze in mei 2018 bij Veldzorg ontdekte dat de oevers aan het afkalven waren.

Het waren de rivierkreeften, het waren de woelratten! Geen woord over de adoptanten die van Arkesteijn de ruimte kregen om de oevers kapot te varen. Geen woord over de ganzen die het de huurders van de eilanden steeds moeilijker maakten om een onbeschadigde oogst van de akkers te halen. Plantenbakken met gaasramen, doeken om over de akker te doen om de oogst te redden. Natuurlijk heeft Veldzorg ingezet om ganzeneieren te dompelen in olie. Met een beetje geluk gaan ze dat binnenkort, na het broedseizoen, ook weer doen. Water naar de zee brengen lijkt tenslotte de enige doelstelling die het bestuur van Veldzorg voor ogen staat.

Vandaag blijken het de huurders te zijn die zorgen dat het werk van de nobele Veldzorgbestuurders ten gronde dreigt te gaan.

Aan de huur van een akker zijn verplichtingen verbonden, dat weet iedereen die eraan begint, dat staat in de voorwaarden. Sterker nog dat stond vijftien jaar geleden al in de voorwaarden, maar als daar nooit op gecontroleerd wordt en je schouw bijna nooit dan loopt dat langzaam uit de hand. Dat zie je ook aan het gedrag van de adoptanten die met hun boten door het gebied scheuren. Daar komt bij dat de boten van Veldzorg ook de meeste tijd met het gas erop door de sloten gaan, dus wat zal je je als adoptant druk maken.

Natuurlijk is het wel zo, volgens bestuurslid Wouda, dat Veldzorgvrijwilligers/medewerkers niet gehouden zijn aan die regels, dus daar zit wel een klein verschil.

Verder had Veldzorg vroeger een nieuwsbrief die digitaal naar alle huurders werd rondgestuurd, maar dat is ook alweer een paar jaar geleden gestopt. Die nieuwsbrief was bij uitstek een gelegenheid om direct met je huurders over dit soort zaken te communiceren en op dat punt laten ze ook flinke gaten vallen. Het lijkt nu een verplichting, die overigens niet in de huurvoorwaarden staat, dat je die nieuwsbrief zelf moet opzoeken op hun website. 

De enige communicatie die de publieksgeile bestuurders nu nog met hun huurders hebben is via de media en dat blijkt in de praktijk toch niet zo goed uit te pakken voor het Oosterdelgebied.

Als de eigenaar Staatsbosbeheer niet met meer geld gaat komen dan zullen de toekomstige bewoners van Dijk en Waard voor de kosten van wanbeheer in het Oosterdel moeten opdraaien, want schuld is een kwaad beest dat niemand hebben wil en Arkesteijn is er een meester in om dat op iemand anders zijn bordje te leggen. Tot op heden heeft hij op dat punt wel succes gehad, Heerhugowaard en Langedijk hebben, zonder voorwaarden, al heel wat geld in het Oosterdelwater geflikkerd. De journalisten houden in ieder geval met deze bestuurders genoeg stof om over te schrijven. 

Discussion

No comments yet.

Post a Comment

Archief