Wie dezer dagen, zoals de redacteur van deze weblog, regelmatig de berichten bekijkt die de twee broodschrijvers van de Alkmaarse Courant over mijn gemeente publiceren, wordt geconfronteerd met de schrijnende situatie waar deze twee ‘schrijvers’ onder moeten werken. Onder het motto van HND blijkbaar “het maakt niet uit wat je schrijft als je het aantal verplichte woorden maar haalt” komen zij journalistiek steeds tot de meest verschrikkelijke ontdekkingen in onze gemeente.
Zo ook Arie Bergwerff deze week. Met bovenstaand artikel liet hij de inwoners kennis maken met een vreselijke misstand. Wat is dat toch een opmerkzame belezen persoon. Een kopstuk in de journalistiek die de helft van zijn schokkende stuk moest vullen met een passage uit het boek ‘Kopstukken’ van Godfried Bomans. Wat is het vak van journalist van de Alkmaarse Courant toch in de loop der jaren zwaar geworden. Dat je naast het verzinnen van verhalen ook nog eens zover moet gaan van je werkgever dat je boeken moet lezen van overleden schrijvers om teksten uit te halen om zo aan jouw verplichte aantal woorden te kunnen komen.
En beste lezers, wat een verademing voor de man als dergelijk schokkend nieuws dan weer de krant haalt. En wat een mooie bijdrage toch weer aan het inkomen van deze ‘journalist’.
Broodschrijver zijn dat valt niet mee, zeker niet met een baas die ook nog van je verwacht dat je die stukken vaak ook nog in 60 seconden op papier moet hebben. Misschien is het een idee voor zijn krant om een diepte artikel te maken over deze schrijnende gevallen en dan laat ik de gevoelens van de lezers buiten beschouwing, want die moeten die rommel lezen. Op zich ook al een artikel waard.