Vandaag las ik in de zomerse uitgave van Rodi Media onder de titel “Waar blijft die Vomar?” een suggestief verhaal van Bart Muurling, waaruit wederom blijkt dat hij net als in veel gevallen zijn kornuit Planken geen enkel historisch besef heeft. Het kan natuurlijk ook bewust zijn dat de beide zeikerige oude mannetjes op dat punt hun verstand op nul hebben gezet en dat zou ook niet zo erg zijn als het alleen op bij dat éne punt zou blijven. Ongeacht de voorgeschiedenis hebben de zeikerds zich een aantal pispalen ten doel gesteld. Tot ver in het verzorgingstehuis zullen zij, tot de verzorgers ze tenslotte zullen pamperen, tegen die pispalen van hen aan blijven zeiken.
Ze creëren daarbij een waarheid die henzelf het beste uitkomt. Wat er in de jaren ervoor is gebeurd en/of besloten daar hebben de zeurpietjes geen boodschap aan. Nu kun je de heren moeilijk op de pik trappen, want die staat na publicatie van hun stukjes, betaald of onbetaald, fier in een krul en kukelend gaan ze daarop door het dorp. Hun tenen zijn nog wel als doel goed te bereiken en daarin zit nog wel wat ijdel gevoel. Dat uit zich vaak als ze van mening zijn dat ze ten onrechte worden genoemd en/of in dezelfde zeik worden genomen als waar zij de dienst in Langedijk mee menen uit te moeten maken.
Zeker Bartje Muurbloem is daar heel gevoelig voor en hij liet recent ook weer blijken dat hij over Langedijk historisch niets en niemendal weet. De grootvorst van de Grutto is blijkbaar de gedachte toegedaan dat er eigenlijk maar één Muurling op deze wereld is.
Op Kobus 325 gaf hij daar tenminste weer een proeve van historische onbekwaamheid af;
| Bart Muurling bart.muurling@zeikerd.nl | Oud-wethouder? Ik? Gelukkig niet. |
Kobus 325 memoreerde aan een wethouder Muurling van Sint Pancras die in de jaren ’30 van de vorige eeuw wethouder was. Deze wethouder is ook jaren penningmeester van het armenbestuur in Sint Pancras geweest. Als je de raadsstukken van Sint Pancras erop naleest, werden de rekenkwaliteiten van deze Muurling als rekenmeester van het armenbestuur nog wel eens in twijfel getrokken. Bart voelde zich, getuige bovenstaande reactie, als enige aangesproken. Toch waren er in het verleden in Langedijk ook al Muurlingrekenwonders in de Langedijk actief.
Persoonlijk vind ik het goed dat er mensen zijn die ons bestuur kritisch volgen, daar is niets mis mee.
Je moet er dan echter wel op kunnen vertrouwen dat deze mensen zich baseren op feiten die er toedoen en niet komen uit de gezogen duim en/of voortkomen uit de frustraties van deze zich kritische burgers noemende zeikerds.
In geval de door Muurling benoemde invulling van de voormalige openbare bibliotheek zou hij eerst eens de geschiedenis moeten nalopen van de besluitvorming rond de verplaatsing van de bibliotheek. Dat komt erop neer dat je je inleest in de stukken zo van rond 15 tot 20 jaar geleden. Als je dan nog tot dezelfde conclusies komt als wat er nu gepubliceerd wordt, dan heb je een punt. Echter tref je in het stuk van Muurling geen enkele ter zake doende onderbouwing aan. Kortom Bartje zuigt weer op zijn duim en of dit een persoonsgebonden eigenschap is of een indicatie van een ziektebeeld op latere leeftijd daar kan ik me niet over uit laten. Daar heb je mensen met kennis op dat gebied voor nodig. De ingezonden brief doet mij het ergste vermoeden, maar wie ben ik?