Met enige verbazing kreeg ik, op de drukste dag van de ambtenaren, want op maandag moeten ze drie blaadjes van hun kalender scheuren, een ambtelijke reactie op mijn stukje ‘De slechte kwaliteit van ons onderwijs dringt ook door op de Parelhof’.
Het is me in de afgelopen 23 jaar nog niet eerder overkomen dat een ambtenaar mij schriftelijk liet weten het niet eens met een schrijfsel van mij te zijn. De meeste mensen begrijpen inmiddels wel dat ik ambtenaren niet verantwoordelijk houd voor het beleid of het werk dat zij uitvoeren, maar dat die verantwoordelijkheid ligt bij College en de gemeenteraad of provinciaal/landelijk beleid.
Wat mij uitermate bevreemde was het feit dat de ambtenaar, die volkomen vreemd voor mij is, de mail begint met ‘Beste Martin’ en mij in de mail ook tutoyeert. Omdat er blijkbaar op de Parelhof, in het bestuurlijk centrum van de gemeente, een nieuwe amicale omgangsvorm lijkt te zijn ingevoerd, heb ik mij in mijn antwoord, maar op die stijl aangepast. Voor het eerst ook in al die jaren dat een medewerker communicatie blijkbaar voor de complete afdeling excuses maakt. Terwijl dit eigenlijk, als daar werkelijk een noodzaak toe zou zijn, dit door de bestuurlijk verantwoordelijke moet worden gedaan. Ambtenaren zijn puur uitvoerend en de verantwoording ligt bij de portefeuillehouders, maar dat blijkt deze medewerker niet helemaal te bevatten.
Communicatie
Bijna mijn hele werkzame leven kom ik op en maak ik me druk over de wijze waarop er in woord en beeld vaak voorbij wordt gegaan aan het feit dat een groot deel van onze bevolking iets aan zijn ogen mankeert waardoor hij of zij belangrijke mededelingen mist, omdat er in de wijze waarop dit wordt meegedeeld geen rekening wordt gehouden met hun handicap. Dat kan zijn omdat de mededeling in een gekleurd kader wordt geplaatst waardoor het door een visueel gehandicapte overkomt als één vlak waarin de letters vervloeien of het komt doordat er gekozen wordt de mededeling in een ‘kunstzinnige’ vorm te gieten waarbij letters niet meer volledig worden afgebeeld. Heerhugowaard heeft een heel mooi en groot oogcentrum en blijkbaar wordt met het ouder worden van de bevolking de toeloop naar dat centrum zo groot dat er nog eens zo’n pand naast moet worden gebouwd. Naast visueel gehandicapten lijden veel mensen aan vormen van oogdegeneratie en ons gemeentebestuur heeft daar in haar communicatie uitingen totaal geen oog voor. De gemeentelijke pagina’s worden opgeleukt in de blauwe en groen onderliggende rasters die verwijzen naar de gemeente kleuren waar de tekst soms ook nog in dezelfde letterkleur als het raster wordt geplaatst.
Zo rond de verkiezingen hoor je alle politieke partijen wel roepen dat zij voor de belangen van alle burgers opkomen, maar als ze dan eenmaal aan het pluche plakken dan zijn ze dat al lang en breed weer vergeten. De creatievelingen van Communicatie mogen hun hart ophalen en op alle mogelijke manieren lijken de gemeentekleuren belangrijker dan de boodschap. Onder de verantwoording van de Griffie worden de letters van de kop van de raadspagina voor de helft weergegeven en je kunt je afvragen hoe de griffie vanuit haar rol van toezichthouder op de naleving van wettelijke regelgeving de regels zelf leest. (Zal ook wel half zijn is mijn indruk.)
PISA
Verder refereerde ik in mijn stukje aan het trendonderzoek PISA (Programme for International Student Assessment), waarbij onderzoekers van de Organisatie voor Economische Samenwerking in Ontwikkeling (OESO) elke drie of vier jaar de vaardigheden van 15-jarigen wereldwijd meten. Het lezen gaat het slechtst. PISA kent zes niveaus voor leesvaardigheid, waarbij niveau 1 het laagste niveau is. Om goed te kunnen functioneren op school en in de maatschappij moeten leerlingen volgens PISA niveau 2 hebben. Een derde van de Nederlandse 15-jarigen haalt dat niet en loopt volgens PISA zelfs het risico laaggeletterd het onderwijs te verlaten.
Op grond van het feit dat er een aankondiging werd gedaan in de gemeentelijke pagina van het lokale suffertje dat we 20 september een raadsvergadering zullen hebben waarin de onderwerpen van de raadsvergadering van vandaag worden behandeld, was voor mij de aanleiding om mijn stukje te schrijven. Het lijkt erop dat er niet echt goed gelezen wordt en dat zou aansluiten bij het eerder hier genoemde trendonderzoek.
Lange tenen?
Vanmorgen kreeg ik wederom op mijn antwoord een reactie van de communicatiemedewerker.
Uit reacties die ik krijg op mijn schrijfsels weet ik dat niet iedereen begrijpt wat mijn directe bedoelingen zijn en ik maak er ook niet altijd echt vrienden mee. Het enige dat mij drijft, is dat ik hoop dat door bestuurders te attenderen op zaken die niet in orde zijn er verbeteringen komen. Daarvoor hanteer ik kapstokjes om kwesties die ik aankaart op te hangen. Dat een gemeentelijk medewerker excuses maakt voor de hele afdeling is absurd en het is ook niet aan een ambtenaar om dit te doen. Als ik niet tevreden zou zijn over een ambtenaar dan kan ik daar een klacht over indienen en die zal dan op ambtelijk niveau worden afgehandeld. In de zaken die ik aankaart via SchaduwrijkLangedijk ligt een taak voor de gemeenteraad en de politieke bestuurders. Daarom is de reactie die ik kreeg heel erg vreemd, om maar niet te zeggen ‘niet des ambtenaar’ of het moet zo zijn dat de ambtenaren de rol van de politiek verantwoordelijken willen overnemen. Met alle veranderingen in de grondwet die er bij de landelijke partijen bestaan, zou dit misschien ook nog kunnen worden meegenomen in de coalitie onderhandelingen. Voor dit moment zou de ambtenaar zich beter kunnen houden aan de rol die hij/zij binnen het bestuur inneemt.