Bron: Alkmaarse Courant 17 april 1980.
Schatten op zolder in Langedijk.
LANGEDIJK – Wie schetst de verbazing die je overvalt, als je zojuist het wankele trapje in een eenvoudige loods hebt weten te beklimmen en dan op zolder wordt geconfronteerd met een complete expositie geologie en zeebiologie. Fraai gevormd in toermalijn, diamant in calciet en allerhande kristalvormen. Of een blik onder de golven; een uitgebreide collectie schelpen en koralen, gecompleteerd met langoest, opgezette poon tot Baikal zeehond of Nerpa.
Schrijf maar gerust dat de collectie zo’n 1400 stukken omvat, stelt de trotse eigenaar en bouwer, de heer Boerhoop. Niet bepaald uit hoogmoed, want hij verwijst nadrukkelijk naar de vele medewerking die hij heeft mogen ondervinden. De vele mensen, die terug van vakantie, hem weer een fraai stuk voor de verzameling leverden. De loods, die de heer K. Bonnet hem tot zijn dood ter beschikking stelt, enzovoort.
De heer Boerhoop, sedert acht jaar AOW-er, heeft die tijd nuttig weten te besteden. Met veel geduld en een nijvere hand bouwde hij in een vergeten hoekje achter de Dorpsstraat, aan een expositie, waarvan menig Broeker of Langedijker het bestaan niet kent of zelfs vermoedt.
Afgezien van de bezienswaardigheid, zou deze expositie van aanmerkelijk educatieve waarde kunnen zijn, ware het niet dat de huidige situatie zich niet leent voor geregeld bezoekersverkeer, laat staan voor klassicaal bezoek. Men mist een presentabele afwerking, een begaanbare trap, parkeervoorzieningen en een goed opgezette documentatie en catalogisering. Kostbare zaken, waarvoor het budget van de heer Boerhoop zich niet leent. “De middelen zijn op, ik kan niet verder”, stelt de heer Boerhoop vast. “Misschien kunnen daartoe aangewezen instanties de waarde van mijn werk onderschrijven en het ten bate van de gemeenschap, verder helpen voltooien”. Voor de gemeente zou de door de heer Boerhoop betoonde “zelfwerkzaamheid”, reden kunnen zijn om dit werk naar behoren te honoreren.
Commentaar: De gemeente Langedijk heeft inderdaad over een groot aantal jaren niet alleen ten bate, maar ook ten koste van de gemeenschap haar bijdrage aan museum Westflinge geleverd. Door jaar op jaar op te grote voet te leven heeft de Langedijker politiek, over de hele breedte, zichzelf maar ook de inwoners in de voet geschoten. Het geld is maar beperkt voorhanden en er moeten keuzes worden gemaakt om de woorden van de heer Boerhoop aan te halen; “De middelen zijn op, ik kan niet verder”. Een golf van verontwaardiging kwam er uit de kritische Langedijker hoek die al maanden niet anders weten te melden dat Langedijk moet afschrijven op de gronden in Breekland 2 en schande roepen dat museum Westflinge dicht moet. Van moeten was geen sprake. Het was de onwil van het bestuur om nog verder te gaan. ‘Tante Annie’ van Kleurloos Langedijk zag haar kansen voor het halen van stemmen in Sint Pancras al weer voor zich en huilde haar luide potje met de kritische Langedijker wolven mee. De tering zal naar de nering moeten worden gezet.
Oplossing: De politiek zou nog middelen kunnen vrijmaken door de financiële tegemoetkoming voor al die niet gekozen burgerraadsleden in te trekken en ten behoeve van het nut van het algemeen te bestemmen. Leveren die burgerraadsleden tenminste werkelijk nog een bijdrage aan hun gemeente.