U leest...

geen categorie

Stukjes verhalende theatergeschiedenis 1974 – 1998. Deel 20.

Ham and eggs. 

Na mijn vertrek bij het Nationale Ballet ben ik als freelancer gaan werken en ik verhuurde daarbij ook licht. In diezelfde tijd begonnen Han Ebbelaar en Alexandra Radius voorstellingen te spelen buiten Het Nationale Ballet om. De voorstelling “Romantisch Klassiek Ballet” ging onder de wimpel van theaterbureau Jacques Senf.  

Programmaboekje “Romantisch Klassiek Ballet”.

Han en Lex hebben met die voorstelling een enorm groot publieksbereik gehad en een enorme bijdrage geleverd aan de populariteit van het klassieke ballet. Ze stonden werkelijk op de meest onmogelijke podia door het hele land. Als een toneel niet breed was, dan deden ze hun sprongen in de diepte. Was het niet breed en diep dan deden ze hun sprongen in de hoogte. Kortom we kwamen nog eens ergens en overal was het publiek laaiend enthousiast. Het was een mooie voorstelling en er hing een goed lichtontwerp van Joop Caboort aan vast. Het was een feest om de techniek bij deze voorstelling te doen vooral ook door de afwisseling van de podia waar we stonden. Er kwam veel improvisatie bij kijken zeker wat betreft het belichten van de voorstelling. In de grote theaters was het niet meer dan het uitvoeren van het lichtontwerp, maar in de, zoals Dick Heinz ze wel eens noemde, pisbakken moest er flink geïmproviseerd worden. Wat dat betreft heb ik het als beginnend inspicient enorm getroffen dat ik in mijn beginjaren met Dick Heinz heb mogen werken, want Dick had het principe dat iedere stad de voorstelling kreeg die het verdiende en inspiciëren ‘de kunst van het weglaten was’ waarbij het publiek toch de indruk had naar een volwaardige voorstelling te kijken. 

Het programma “Romantisch klassiek ballet” werd aan elkaar gesproken door Gerard Heijstee die daarvoor uit Maastricht naar de voorstellingsplaatsen kwam. Gerard, een oud-acteur, was altijd rond een uur of vijf uur in het theater en dan gingen we samen uit eten. 

Op een bepaald moment hadden wij een voorstelling in de “Agnietenhof” in Tiel en een week eerder had ik daar gestaan met Laurens van Rooyen en zijn orkest. Er zat in die tijd een theaterdirecteur die zich graag bij de artiesten liet zien en ook duidelijk liet merken technici tot uitschot te rekenen. Ik heb hem, toen hij voor de voorstelling met Laurens op het toneel stond te praten aangesproken over het feit dat zijn douches nogal smerig waren en gevraagd of dat niet beter kon. Ook vanwege het feit dat ik een week later daar met Han en Lex zou staan en voor hen en mezelf toch wel een schone douche wilde hebben. De man was daarvan niet echt gediend en beende pissig weg. De week erop liep ik op mijn teenslippers richting douche en op het moment dat ik erin stapte, stond ik in vijf centimeter hoog vuil water. Je kent het wel van dat koude water met daarop van die verloren gegane wolkjes schuim! 

Ik was razend, slechts gekleed in slip ben ik voor naar de kantoren van het theater gelopen om de directeur in zijn kamer aan te spreken. Daarvoor moest ik door de grote foyer en toen ik de deur daar naartoe opende stond ik midden tussen een honderdtal keurig geklede receptiegasten. Als je eenmaal een stap hebt gezet dan moet je ook door stappen, dus onder verbaasde blikken stak ik de foyer over en stapte het kantoor van de directeur binnen. Ik heb toen hem verteld hoe ik de douche aantrof en dat ik hem daar een week eerder ook al over had aangesproken en dat ik Jacques Senf zou bellen om hem te adviseren om de voorstelling niet door te laten gaan. Of hij moest me garanderen dat voor zeven uur ’s avonds de douche spic en span zou zijn. Verder beloofde ik hem dat ik zelf geen stap meer in zijn theater zou zetten. 

Terug in mijn kleedkamer heb ik me ongedouched omgekleed en bij de toneelmeester op kantoor naar Jacques Senf gebeld en uitgelegd wat er speelde. Jacques heeft daarop de directeur gebeld en kwam die avond zelf naar Tiel. Han en Lex hadden die avond een schone douche. Dat ik nooit meer in Tiel in het theater zou komen heb ik niet hard kunnen maken. Ik werd nog geen week later gebeld door een productieleider van Harlekijn Holland of ik een voorstelling wilde doen met Liselore Gerritsen en Harlekijn dans en binnen twee weken was ik terug in Tiel en repeteerde daar drie, vier dagen. 

Mijn werk voor Han en Lex begon in 1984, gedurende het tweede seizoen, op zijn eind te lopen. In mijn gesprekken met Senf liet deze doorschemeren dat ik eigenlijk veel te duur was voor de productie en als ik wilde blijven dat ik dan mijn prijs moest verlagen. Ik was daarom al een poosje bezig om andere klussen aan te nemen. Han en Lex begonnen in april ’84 van dat tweede seizoen met tryouts van een nieuwe voorstelling. Het waren tot het eind van het seizoen een stuk of tien tryouts die ik begeleidde. Na de laatste voorstelling verstuurde ik mijn rekening aan Senf en er stonden ook nog een flink aantal rekeningen open. Dat kwam erop neer dat ik die zomer ook geen geld had om op vakantie te gaan zolang de rekeningen niet betaald waren. 

Het meest vervelende van het freelancer zijn heb ik altijd het achter je geld aan moeten zitten. Je kreeg bij aanvang van het seizoen altijd al je speellijsten van producenten toegestuurd waarop je kon zien in welke plaats je met de voorstelling stond en ook omschreven hoelaat zo’n voorstelling begon. Als je op het eind van de maand je facturen verstuurde ergerde ik me dood dat zo’n rekening bijna nooit binnen de vooraf afgesproken tijd werd betaald. Je moest in veel gevallen herinneringen sturen en nabellen. Kortom ik was er wel klaar mee. 

KLM.

Op Schiphol werden de veiligheidseisen steeds strenger en waar vroeger scholen hun schoolreisje konden plannen op en rond Schiphol was dat plotseling niet meer mogelijk. De KLM had bedacht dat ze voor de basisscholen een video zouden gaan maken waarop te zien zou zijn hoe het op Schiphol allemaal werkt. Omdat ik de presentatie en ingebruikname van de allereerste Airbussimulator van de KLM had bedacht, had ik daar goede contacten. 

Het was een simulator voor de A310. KLM gaf hem nummer A309 omdat zij altijd een stapje voor waren op de concurrentie.

Ik werd gebeld of ik die zomer beschikbaar was en licht kon verzorgen voor het maken van die video. Het idee was dat Ron Brandsteder met een groep van ongeveer tien, twaalf brugpiepers een rondleiding ging doen over Schiphol en dat zij daar allemaal bekende Nederlanders zouden tegenkomen. 

Het project zou zo’n drie weken duren en tussendoor werden we ook nog ingezet voor het opnemen van een bedrijfsvideo die liet zien wat er allemaal komt kijken als een Jumbo747 vertrekt vanaf de gate voor een vlucht naar Chicago en op de startbaan bemerkt dat één van zijn vier hydraulische systemen niet werkt. 

Ik was die zomer goed onder de pannen, want ik had tevens de verzorging van de eindejaars voorstellingen van de Rotterdamse Dansakademie in mijn agenda staan. 

Op een woensdag in de tweede draaiweek werd ik gebeld door een productieleider van Senf dat ik de maandag erop werd verwacht in de Koninklijke Schouwburg te Den Haag voor generale repetities met Han en Lex. Ik heb toen gezegd dat ik vast zat aan de KLM-klus, maar dat ik daarvoor wel vervanging zou kunnen regelen, maar dat dan eerst mijn centjes binnen moesten zijn. Alle toezeggingen die er kwamen, het geld zat er niet bij en ik stond de maandag erop gewoon op Schiphol voor de KLM te draaien. ’s Avonds werd ik door Han Ebbelaar gebeld dat ik dinsdag moest komen en niet zomaar kon wegblijven, want hoe durfde ik dat te doen, het was volgens hem verraad van het ergste soort. 

Ja en dat geld dat was een kwestie van mij en de producent daar hadden ze niets mee van doen. Hij had natuurlijk ook kunnen zeggen dat hij ook druk op de producent zou leggen om te zorgen dat ik mijn geld kreeg, maar dat kwam in zijn hoofd niet op. 

Ik was in zijn optiek, het zal de visie van zijn vrouw wel zijn geweest, schatplichtig aan het ‘gouden dansduo’. Mijn geld heb ik uiteindelijk wel ontvangen en als theaterprogrammeur heb ik later met Jacques Senf leuk zaken kunnen doen. Waar Rudolf Nurejev het altijd had over ‘Ham and Eggs’, heb ik van Alexandra Radium en Han Kwebbelaar nooit meer iets gehoord. Dat had ik van dat egocentrische stel ook niet verwacht.

Op de persoonlijke pagina van de Theater Encyclopedie treft u een heel overzicht van de tot nu toe gepubliceerde theaterverhalen zoals die hier op mijn blog zijn verschenen. De link hieronder geeft u direct toegang.

https://theaterencyclopedie.nl/wiki/Martin_Wagenaar

Discussion

No comments yet.

Post a Comment

Archief