Nils Langedijk is de wethouder die in Langedijk het ‘kernenbeleid’ op poten moet zetten en hij zegt daarover; “Vroeger hoorden we via de dorpsplatforms in alle dorpen wat er speelde en leefde onder de bevolking. De gemeente heeft nu minder dorpsplatforms, mede omdat de animo om hierbij aan te schuiven is afgenomen.”
En daarom moet er in Langedijk en ook in Heerhugowaard weer wat nieuws worden opgetuigd, zonder dat men onderzoek doet naar de reden waarom er steeds minder mensen aanschuiven of aanschoven.
Wethouder Langedijk geeft in het stuk dat over het kernenbeleid op de gemeentelijke site is te lezen eigenlijk al aan wat er aan schort, want hij benadrukt; “dat hij als wethouder ‘natuurlijk wel regelmatig praat met inwoners, net zoals dat geldt voor de andere wethouders, burgemeester Leontien Kompier en ambtenaren”.
Ik ga hier ook niet ontkennen dat hij met inwoners praat, wat dat betreft is er sinds de dorpsplatforms niets veranderd. Praten kan altijd en daar gaat het niet om, je zult als bestuurder echter moeten beginnen met LUISTEREN en daar ontbreekt het in Langedijk al jaren aan.
Als proef op de som is de gemeente begonnen in Sint Pancras met “Ouwenelen met wethouder Jongenelen”. Als er één wethouder in het Langedijker college zit die uitblinkt in het niet luisteren, maar zichzelf graag hoort oreren dan is dat Ad Jongenelen.
Een afspraak maken met deze dorpswethouder laat al zien dat hij tot de minst toegankelijke van het clubje collegezitters behoort. Allereerst krijg je als je een afspraak met Jongenelen wilt maken te doen met de weerstand van het bestuurssecretariaat. Als je daar naartoe belt dan moet je eindeloos uitleggen wat de reden van je bellen is. Als de boodschap dan eindelijk lijkt over te komen dan blijkt de secretaresse die de agenda van Jongenelen beheert haar vrije dag te hebben, maar wees gerust de secretaresses gaan in overleg met elkaar en je wordt (niet) teruggebeld.
Een afspraak maken met Jongenelen kwam niet uit de lucht vallen het was op advies van de fractievoorzitter van de partij van Jongenelen. Als ik die na twee weken radiostilte van het bestuurssecretariaat de kwestie voorleg, verzoekt deze zijn wethouder om contact op te willen nemen, maar ook op dat verzoek gaat Jongenelen niet in.
Blijkbaar is de man te druk in zijn donkere kamer bezig om Langedijk met water te ontwikkelen en heeft geen tijd om zich met inwoners van Sint Pancras bezig te houden.
Waar gaat het om?
Vorig jaar hielp ik een inwoner van Sint Pancras met het schrijven van een verzoek aan de gemeente om een paar bomen te kappen die een aantal huizen volledig in de schaduw zetten. De persoon in kwestie heeft een bipolaire stoornis en heeft naast medicatie ook licht nodig. Daarbij komt dat hij met buren zijn huis wil verduurzamen en zonnepanelen op zijn dak wil leggen, hetgeen met die bomen voor de deur geen zin heeft.
Vorig jaar juni heeft een ambtenaar terplekke gekeken en deze constateerde mondeling dat er door de hoogte van de bomen sprake was van een “disproportionele belemmering van het woongenot”.
Helaas de ambtenaar werd ziek en ondertussen worden zijn taken door een andere ambtenaar waargenomen en die heeft niets met woongenot te maken en houdt vast aan het geldende bomenbeleid van de gemeente.
Het klopt als Nils Langedijk zegt dat hij met inwoners praat, want we zijn begin dit jaar bij hem op de koffie geweest en ook Nils praat, maar luistert niet.
Je zou denken dat die lokale partijen, want die worden door de hier genoemde wethouders vertegenwoordigd, vanuit hun hart voor de belangen van de inwoners opkomen.
Helaas komt ook Nils Langedijk niet verder dan een ambtelijk standpunt; beleid is beleid.
Het blijft raar!
We hebben een burgemeester die haar inwoners complimenteerde met het feit dat ze trots op ons was dat we zo goed rekening met elkaar houden tijdens de coronacrisis. Het wordt misschien eens tijd dat zij op dat punt haar wethouders eens toespreekt dat zij ook eens rekening gaan houden met de inwoners. Dat zou in ieder geval licht kunnen brengen waar dat nodig is!
Waar zorg ontbreekt bij dit College lijkt rotzorg te overheersen. Ze noemen dit Kernenbeleid.
