“Ten Slotte” was de werktitel waarin ik na twee jaar bemoeienis en kritiek mijn pogingen om tot een plan van aanpak te komen om het probleem van de Amerikaanse rivierkreeften beheersbaar te maken opgeef. De Alkmaarse krant gaf daar vanmorgen enige publiciteit aan en eerlijkheidshalve moet ik erkennen dat het een redelijk realistisch beeld schetste van mijn stuk.
Die Amerikaanse rivierkreeft zit al zeker tien tot vijftien jaar in de Langedijker wateren. Door het ontbreken van iedere kennis op het gebied van water en land beheer ontdekte de Stichting Veldzorg Oosterdel pas op 17 mei 2018 de aanwezigheid van deze exoot in het door hen beheerde gebied van Staatsbosbeheer. Ik heb altijd gesteld dat je het probleem slechts landelijk kunt aanpakken, want regels en wetten zijn op dit moment van dien aard dat je de rivierkreeftjes slechts mag laten vangen door beroepsvissers die daar een vergunning voor hebben. Veldzorg heeft tot op dit moment, net als de gemeente Langedijk geen enkel initiatief genomen om het probleem ook werkelijk aan te pakken. Onder het kopje “tuindertje pesten” heeft Arkesteijn de schuld/schade eerst in de schoenen van twee Broeker tuinders proberen te schuiven, maar heeft die poging moeten laten varen na excuses door Staatsbosbeheer aan die tuinders.
In de afgelopen twee jaar is er niets gebeurd, ja jammerklachten van de voorzitter van Veldzorg dat hij te weinig geld krijgt van Staatsbosbeheer en ook dat hij met kerst zijn familie tijdens het diner heeft getrakteerd op rivierkreeftjes. Veldzorg heeft Heerhugowaard en Langedijk zo gek gekregen om € 50.000 te geven om onderzoek te doen hoe de walkanten beschermd kunnen worden en ondertussen niets doen aan de toename van de populatie van Amerikaanse rivierkreeft.
SORRY, dat is niet waar wat ik schrijf. Samen met de Operettewethouder van Langedijk, wethouder Jongenelen, hebben ze een viswedstrijd voor de jeugd bedacht onder het motto “Content met elke gevangen kreeft”.
En wat zegt Arkesteijn vandaag in de krant als hij wordt gevraagd naar mijn opvatting het probleem landelijk aan te pakken; “Zo’n bredere aanpak is ook de wens van Veldzorg, zegt Arkesteijn.”
PARDON? Zeventwintig maanden na zijn ontdekking van de Amerikaanse rivierkreeft heeft hij een WENS voor een bredere aanpak! Nou daar heeft hij toch heel wat denkwerk voor moeten verrichten. Het is echter nog steeds een wens van hem. Je zou toch van een voorzitter en bestuur mogen verwachten dat je ook handelt!
De ene wens roept de andere op!
Zo heb ik ook nog steeds een grote wens: Staatsbosbeheer draagt het Oosterdelgebied over aan het Landschap Noord-Holland en Veldzorg draagt gronden en gebouwen van hen over aan de Stichting Landschap Noord-Holland en het bestuur van Veldzorg vertrekt met stille trom. Het zou van daadkracht blijk geven als Staatsbosbeheer deze wens in vervulling zou laten gaan.
Het gaat in het beheersbaar maken van het probleem om daadkracht en dat ontbreekt volledig zowel bij de wethouder als bij het bestuur van Veldzorg. Twee jaar zijn we verder en er is nog niets gerealiseerd door dit Operettegezelschap.
Nog niet helemaal klaar.
De komende dagen plaats ik hier mijn correspondentie aan de Commissie voor Landbouw, Natuur en Voedsel, aan het College van Gedeputeerden en de leden van de Provinciale Staten van Noord-Holland als aan de Colleges van de gemeente Heerhugowaard, Langedijk en aan de raads- en burgerraadsleden. Evenals het slotstuk “Ten Slotte” en dan zult u van mij niets meer horen over de Amerikaanse rivierkreeft, want ik ben niet zo van de politiek en pluche geile bestuurders, maar van “Niet lullen, maar poetsen!”