De politiek is een wonderlijk vak. Vier jaar lang bouw je vol overtuiging aan een plan, presenteer je jezelf als de grote aanjager en verzeker je iedereen dat het zorgvuldig is voorbereid. En dan, zodra de uitvoering dichterbij komt, begin je je ineens zorgen te maken over de gevolgen van je eigen beleid.
Dat lijkt momenteel te gebeuren bij Lokaal Dijk en Waard (LDW).
In een artikel in de Alkmaarse Courant van vanmorgen konden we lezen dat de fractie van’Lokaal’ Dijk en Waard (LDW) vragen heeft gesteld over de mogelijke schade die recreatief gebruik van het Eerstelingenpad zou kunnen veroorzaken aan vegetatie, vogels en andere diersoorten. Op zichzelf zijn dat legitieme vragen. Opmerkelijk is alleen dat het juist LDW is die jarenlang de drijvende kracht achter deze ontwikkeling is geweest.
De gemeenteraad stelde in 2022 de Gebiedsvisie Grenzeloos Dijk en Waard vast. In 2023 volgden de financiële middelen voor de uitvoering. In maart 2025 werd het definitieve toekomstplan gepresenteerd en ondertekenden de gemeente, Staatsbosbeheer, Stichting Veldzorg, Museum Broekerveiling en het Hoogheemraadschap de samenwerkingsovereenkomst. En in juni 2025 werden de afspraken juridisch vastgelegd in de Verordening fysieke leefomgeving.
Deze foto gaf de gemeente vrij naar aanleiding van de ondertekening van de Gebiedsvisie. Tweede van links wethouder Nils Langedijk (LDW) de aanjager van vele projecten in Dijk en Waard waarbij burgerparticipatie weleens niets lijkt te betekenen.
Gedurende dat hele proces profileerden wethouder Nils Langedijk en zijn partij zich als de architecten van een toekomstbestendig Oosterdelgebied. Kritische opmerkingen van inwoners werden nauwelijks serieus genomen. De boodschap was steeds dezelfde: de plannen waren zorgvuldig voorbereid en deskundig onderbouwd.
Vier jaar lang de architect spelen, om vervolgens bang te zijn voor de eerste steen.
Dat is precies de indruk die nu ontstaat.
De vragen in de raad werden gesteld door Clementine Schuurman-Schouten. Opvallend is dat zij niet alleen raadslid voor LDW is, maar ook voorzitter van de Bewonersvereniging Rijk der Duizend Eilanden. Juist langs dat woongebied is in het masterplan het nieuwe wandelpad met het karakteristieke kippenbruggetje voorzien.
Dat maakt de huidige opstelling op zijn minst opmerkelijk. Want waar kwamen deze zorgen vandaan toen de gebiedsvisie werd vastgesteld? Waar waren deze bezwaren toen de budgetten beschikbaar werden gesteld? Waarom werden ze niet ingebracht toen de samenwerkingsovereenkomst werd ondertekend of toen de plannen juridisch werden vastgelegd?
Het zijn geen vragen over natuurbeheer, maar over politieke geloofwaardigheid.
Wie jarenlang het stuur stevig in handen heeft gehad, kan moeilijk doen alsof hij verrast is door de richting waarin de auto rijdt.
Misschien is het inzicht veranderd. Dat kan. Maar dan verdient de inwoner wel een uitleg waarom de risico’s die nu worden benoemd, jarenlang kennelijk geen bezwaar vormden.
