Aan een uitspraak van Sjef van Oekel geschreven door de recent overleden Wim T. Schippers moest ik denken, nadat ik het coalitie-akkoord van Dijk en Waard had gelezen. Door de ‘in memori’ rond het overlijden van Wim T. Schippers kwamen er wel meer uitspraken van hem in mij op door zaken die in het Dijk en Waardnieuws speelden de afgelopen week.
Laten we beginnen met het coalitie-akkoord dat op 23 juni a.s. in de gemeenteraad kan worden besproken.
Tekst loopt verder onder foto.
Allereerst de titel van het akkoord; “Bouwen aan morgen, met oog voor vandaag”. Het is een sterke slogan waar innovatie, duurzaamheid en langetermijndenken vanuit gaat. Je kunt je afvragen wat de landelijke politieke partijen van deze coalitie op dat punt ons land al vooruit hebben geholpen. Het logo op de omslag van de grootste partij in Dijk en Waard suggereert nog steeds dat het hier een lokale partij betreft, maar als je de fractieleden en ondersteuners goed beschouwd hebben ze allemaal wel een VVD-, CDA-, D66-achtergrond en lijkt het erop dat ze weer huilend naar de moederschoot zijn teruggekeerd. De pispaal in deze rechtse coalitie zal PRO wel worden. Historisch gezien hebben GL/PvdA uit ervaringen in het verleden tot op de dag van vandaag nog niets geleerd.
De nieuwe coalitie was beter uit geweest met de titel; “Met oog voor vandaag, bouwen voor morgen”. Hoewel dat eigenlijk een titel is die meer uitdrukking geeft aan wat je als kiezer van lokale partijen verwacht, welke zorgvuldigheid en betrokkenheid in hun vaandel hebben staan. Het geeft de kiezer in ieder geval het gevoel van betrouwbaarheid, aandacht en maatschappelijke verantwoordelijkheid.
We moeten het, zolang het gaat duren, misschien wel vier jaar doen met “Bouwen aan morgen, met oog voor vandaag”. Het is niet anders sinds lokaal landelijk is gegaan. LDW, VVD, PRO, D66 en CDA beginnen in hun coalitie-akkoord meteen alle schuld van wat hier mis zal kunnen gaan te leggen bij hun eigen partijen in Den Haag en Brussel; “Het besturen van een gemeente speelt zich nooit af in een vacuüm. Wat in Den Haag of Brussel gebeurt, klinkt door tot in onze wijken. Geopolitieke spanningen nemen toe. Het energiesysteem piept en kraakt. De financiële ruimte van gemeenten staat onder druk doordat het Rijk taken naar gemeenten verlegt zonder dat daar altijd voldoende middelen tegenover staan. Vanaf 2028 ontvangen wij structureel minder geld uit het gemeentefonds, terwijl de kosten voor jeugdzorg en ondersteuning oplopen. Dit leidt mogelijk tot scherpe keuzes, deze gaan we niet uit de weg.”
Het eendje Calimero zou er minder woorden voor nodig hebben; “Want zij zijn groot en ik ben klein!”
Verder levert het de lezer van de 29 pagina’s weinig informatie op. Niet dat je denkt dat je ze op enig concreet punt bij de volgende verkiezingen zou kunnen afrekenen. Het lijkt erop dat ze de verkiezingsbeloften van hun partijen samen hebben gesmolten en er Chatgtp op los hebben gelaten met de opdracht; maak hier een eenduidig verhaal van waarop we bij de volgende verkiezingen niet kunnen worden afgerekend en waar onze leden van links tot ultra rechts zich in kunnen vinden. Neem vooral niets op over asielzoekers. En dat kunststuk is volbracht.
Wim T. Schippers heeft ooit gezegd en dat zou hij ook over dit coalitie-akkoord hebben kunnen zeggen: “Ik vind het leuke van dingen maken dat je op het moment dat je iets maakt, ik maak iets, ik begrijp het zelf niet altijd. Ik weet wel dat ik het zo moet en dit niet moet en dat het wel moet. Ben ik druk mee bezig, let niet op geld of dit, of wat het moet kosten of wie het mooi mag vinden. Denk ik ook niet eens aan. Of wie het mooi mag vinden, denk ik ook niet eens aan. Dit moet het worden en het is ook iets waar niemand op zit te wachten. Dat vind ik zo heerlijk.”
In de realiteit van het huidige politieke klimaat had de hieronder staande omslag meer recht gedaan aan de inhoud:
Tekst loopt door onder foto.
De keutel op de omslag hierboven is een beeld dat door Wim T. Schippers werd gemaakt en centraal in zijn werk als programmamaker en kunstenaar was het idee dat het leven onzinnig is. Kunst was volgens hem net zo onzinnig en kon dus ook alles zijn of niets. Het slaat nergens op, maar het is wel de moeite waard. Daar moest ik afgelopen maandag aan denken toen ik het artikel las van Roel van Leeuwen over de in de ‘Koppeling’ aangebrachte kunst die niet helemaal overeen lijkt te komen met wat wethouder Nils Langedijk de bewoners heeft laten doen geloven. Een dag later of meerdere dagen later konden we lezen dat het aanbrengen van speciaal gebakken tegeltjes en het bedenken ervan 200.000 euro heeft gekost. Iets wat mij enorm meeviel, want in 1996 kreeg de kunstenaar J. Daniëls uit Amsterdam opdracht om voor ƒ 99.200 een kunstwerk te maken dat in het water aan de voorzijde van het gebouw zou komen. In een lokaal suffertje heeft de kunstenaar in een volle pagina uitgelegd wat de betekenis ervan was, maar niemand heeft het ooit begrepen. Het licht nog steeds daar in het water. Al met al blijft het kunst ook al stelt het niets voor of is het niks. De Koppeling op zich is al kunst, laten we daar blij mee zijn, net als de kunstenaar, het adviesburo dat hem begeleidde en de tegelbakkerij in Makkum.