De boodschap van de Dijk en Waardse politiek lijkt duidelijk: wie loopt, zoekt het zelf maar uit.
Al jaren verbaas ik mij over de trottoirs langs de Voorburggracht. Zeker in de omgeving van Museum Broekerveiling aan de kant van verzorgingstehuis Horizon. De ouderen daar die nog in staat zijn om zelfstandig te lopen, moeten echt voetje voor voetje achter hun rollators lopen om maar niet te struikelen over de schots en scheefliggende trottoirtegels. Voor iemand die nog ‘normaal’ kan lopen is het al lastig de enkels er niet te zwikken. Het is niet alleen een probleem in Broek op Langedijk, want de betere lopers weten uit ervaring dat het probleem zich van het zuideinde van Broek tot in de Luizeknip voordoet. Als dagelijks wandelaar volg ik die route ook nooit, maar een aantal keren per jaar ontkom ik er niet aan om daar over een periode van een aantal weken bijna dagelijks te lopen.
tekst loopt door onder de foto
Afgelopen woensdag liep ik er richting het Noordend en in de verte zag ik een kennis met zijn vrouw, hij voorzichtig lopend op twee krukken. Zeven weken geleden had hij een kunstknie gekregen en moet meters maken om te revalideren. Hij zou al met één kruk mogen lopen, maar omdat de tegels op veel plekken niet gelijkliggen en je na zo’n operatie je benen nog niet goed omhoog krijg, is het risico om te struikelen heel groot.
Hij vertelde ook dat hij naast zijn twee krukken ook zijn ogen heel goed gericht op de grond moet houden om stroffelen te voorkomen. Al pratende kregen we het ook over de miserabele situatie in de rest van de gemeente. Zo zijn er in de Dorpsstraat zo’n 21 kunststof paaltjes verdwenen. Bewust door bewoners weggehaald om hun auto voor de deur te kunnen parkeren.
Voetgangers moeten op veel plaatsen daarom om de auto’s heen over straat lopen en passerend autoverkeer lijkt ook geen enkele rekening met wandelaars te houden. Toen Langedijk nog gewoon Langedijk was, werden auto’s altijd aan de westzijde van de Dorpsstraat geparkeerd, maar tegenwoordig lijkt het eigen gemak van de automobilisten boven de veiligheid van anderen te gaan.
Parkeerbeleid lijkt, dat is bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen wel gebleken, een heel gevoelig onderwerp te zijn. Verwachtingen dat er iets zal worden ondernomen door de nieuw komende coalitie in Dijk en Waard is ook niet erg groot, want ze zullen hun vingers er wel niet aan willen branden. Kinderen, ouderen, ouders met kinderwagens en mensen met een beperking worden de komende vier jaar, zeker in de Langedijk, dagelijks de weg opgeduwd. De openbare ruimte wordt opgeofferd aan het gemak van de autobezitters, en de politiek noemt dat veelal een ‘complexe afweging’ en doet niets. Het werkelijke probleem is niet alleen asociaal parkeren, maar ook jarenlang bestuurlijk gedogen. Met de huidige burgemeester als verantwoordelijk portefeuillehouder voor veiligheid zal er de komende jaren weinig op dat punt gaan veranderen. Vier jaar lokaal bestuur in Dijk en Waard laat zien dat ze opvallend transparant zijn over het beleid van nietsdoen: iedere wandelaar kan het dagelijks met eigen ogen vaststellen.
