Sterker nog: het complete college van Dijk en Waard ging er kopje-onder op met de aanschaf van het kunstwerk Waterlanders voor de spoorwegonderdoorgang in de Zuidtangent. Tweehonderdduizend euro verder en de discussie is nog altijd springlevend. De Alkmaarse Courant hoeft zich deze zomer in ieder geval niet te vervelen.
Deze week is het de beurt aan DOP-fractievoorzitter Kees Tesselaar. Hij constateert dat het kunstwerk voor weggebruikers nauwelijks zichtbaar is. Nauwelijks zichtbaar? Zelfs als je in de tunnel stil zou gaan staan, zie je nauwelijks waar die twee ton gebleven is.
Wat mij vooral verbaast, is de verbazing van de DOP. De partij maakte deel uit van het college toen de aankoop werd goedgekeurd. Hoe is dat besluit destijds genomen? Heeft niemand zich afgevraagd hoe een “betoverend en sprankelend” kunstwerk ooit tot zijn recht zou komen onder een donker spoorviaduct waar automobilisten in enkele seconden doorheen rijden?
Tekst gaat verder onder de foto.
Bij de foto: De beeldendkunstenaar Peter Struycken ontwierp jaren geleden een computergestuurde belichting onder het architectuurmuseum in Rotterdam. Het laat duidelijk zien wat er in het ontwerp van Waterlanders ontbreekt; namelijk dat je licht nodig hebt om reflectie te krijgen.
Een sprankelend kunstwerk heeft licht nodig. Veel licht. Niet een paar verdwaalde zonnestralen onder een spoorbaan. Dat had je geen kunstenaar hoeven vragen; een natuurkundeleraar had hetzelfde antwoord gegeven.
Opvallend genoeg lijkt niemand zich nog echt af te vragen hoe zo’n besluit überhaupt tot stand kon komen. Dáár zit namelijk het echte probleem. Niet dat kunst de één aanspreekt en de ander niet, maar dat er blijkbaar een proces bestaat waarin een plan van € 200.000 probleemloos door alle bestuurlijke controles glijdt, zonder dat iemand de meest voor de hand liggende vragen stelt.
En wie denkt dat hiervan geleerd is, hoeft alleen maar naar de Bomenwijk in Zuid-Scharwoude te kijken. Tijdens de inspraak werden bewoners fraaie toekomstbeelden voorgeschoteld. Nu de eerste schop de grond in gaat, blijkt de werkelijkheid een stuk minder rooskleurig. Er is geluisterd, zo luidt het verhaal. Alleen hadden de bewoners de tekeningen blijkbaar niet goed begrepen.
Het patroon is hetzelfde. Eerst worden verwachtingen gewekt, daarna volgt de teleurstelling en ten slotte de uitleg waarom iedereen het verkeerd heeft begrepen.