Recent schreef ik: ‘Er bestaat in Dijk en Waard een politieke reflex waarbij men denkt sterker te lijken door het verleden zwakker neer te zetten.’ Vandaag lijkt die observatie opnieuw bevestigd te worden. De nieuwe coalitie — met de partij van Maarten Poorter — lijkt ervoor te kiezen het afscheid van de vertrekkende wethouders niet in het hart van Dijk en Waard te organiseren, maar aan de uiterste oostkant van de gemeente.
Wie mensen werkelijk een waardig afscheid wil geven, doet dat op een plek die voor iedereen bereikbaar is en die symbool staat voor waar zij hun werk hebben gedaan: in het midden van de gemeente, waar zij zichtbaar zijn geweest en waar inwoners eenvoudig naartoe kunnen komen — ook zonder fiets of auto.
De keuze voor een locatie buiten het centrum voelt daardoor niet neutraal. Alsof de oud-bestuurders niet alleen politiek, maar ook letterlijk op afstand moeten worden gezet. Want stel dat nog veel inwoners waardering hebben voor wat deze mensen de afgelopen jaren hebben gedaan. Stel dat niet iedereen zich herkent in de manier waarop deze nieuwe coalitie zich in de commissies en gemeenteraad heeft gepresenteerd: als het afscheid van de ‘zwakken’ en de entree van de zogenaamd daadkrachtige nieuwe bestuurders.
Voor Maarten Poorter lijkt de locatie er weinig toe te doen zolang het glas geheven kan worden en de borrelhapjes klaarstaan. Maar wie vier jaar lang collegiaal met mensen heeft samengewerkt en hen vervolgens zo ver mogelijk buiten beeld laat vertrekken, laat daarmee vooral iets zien over zichzelf en over de bestuurscultuur die hij vertegenwoordigt.
Ik had graag afscheid genomen van deze wethouders. Niet omdat ik het altijd met hen eens was — integendeel — maar omdat zij, ondanks alle kritiek en omstandigheden, hun nek hebben uitgestoken en verantwoordelijkheid hebben gedragen. Helaas is het momentum en de locatie voor mij, net als velen, niet haalbaar.
Wat achterblijft, moet zich nog bewijzen.